გაიქეცი

… როდის ხდება ეს როდის, როდის… ერთ მშვენიერ დღეს საკუთარ თავში ღორს რომ აღმოაჩენ. როდის ვხდებით პირუტყვები? მილიონობით ნიღაბს ვიზომავთ, ბოლოს ყველაზე ყალბს, ყველაზე უხეშს, ყველაზე მახინჯს ამოვირჩევთ და ისე გვეწებება ეს ოხერი, რომ კანიანად გინდა აიდღლიზო სახიდან, მაგრამ ვაი, რომ აღარ შეგვწევს ამისი ძალა და ღონე, რატომ? რისთვის? ადამიანს ხომ სინაზის, სიყვარულის უდიდესი მარაგი აქვს დაგუბებული მკერდში. სად მოვახერხეთ ამის ჩატკეპვნა, რომელ სარდაფებში გამოვამწყვდიეთ… ღმერთო!

გავდივარ გარეთ, ვაკვირდები ადამიანებს, ვფიქრობ, ვფიქრობ და ვერ ვხვდები, ამდენი სიყალბე, ამხელა გულგრილობა როგორ და რანაირად დაგროვდა გარშემო. დასახმარებლად გამოწვდილ ხელს გვერდს ისე ვუვლით, ვითომ ვერც ვხედავთ. მეგობრობა დავკარგეთ. ადამიანობა და სინდისი ჩავმალეთ საგულდაგულოდ და გვგონია, რომ ამ გულგრილობით უფრო მეტ სარგებელს ვიღებთ. ვივიწყებთ, ვინ ვართ, საიდან მოვდივართ, ვის ვჭირდებით ან ვინ გვჭირდება. გვავიწყდება, რომ ერთ თბილ სიტყვას მთლიანად შეუძლია, ადამიანის განწყობა გამოაკეთოს, მოტივაცია მისცეს, ღიმილის მიზეზი აჩუქოს. რატომ ვივიწყებთ ამას, როცა ამ მიზეზის ავტორები შეგვიძლია, რომ ჩვენ თვითონ გავხდეთ?!

“ვიძახით წარამარად, „დრონი მეფობენო“ მაშინ, როდესაც დრო მხოლოდ იგი ქვევრია, რომელიც მარტო იმას ამოიძახებს ხოლმე, რასაც თვითონ კაცი ჩასძახებს.” სიტყვის ძალას ვკარგავთ და შედეგსაც, რა თქმა უნდა, “დრო”-ს მივაწერთ, ხელებს შევიწმენდთ, ვითომ უფრთო ანგელოზები ვართ და ამქვეყნად პირნათლად ვასრულებთ ჩვენს მოვალეობას.

ერთმანეთთან ლაპარაკი გვავიწყდება. გვავიწყდება, რა მაგარი გრძნობაა, როცა სიტყვებით ცდილობ ემოციების გადმოცემას. ამასთან ერთად, შესაბამის ქცევებსაც ვივიწყებთ. ქუჩაში ისე შეიძლება ჩაუარო გვერდით ერთ დროს “ნაცნობ” ადამიანს, რომ ვერც გაიაზრო, ეს რანაირად გააკეთე. გააზრებამდე კი ბევრი სხვა საფეხურია გასავლელი. (“ადამიანი სინდისია. სინდისის გარდა, რაც არ უნდა წაართვა, მაინც ადამიანი იქნება. მაგრამ სინდისი რომ წაართვა და სხვა ყველაფერი დაუტოვო, ვეღარ იქნება ადამიანი.”)

ცხოვრების ფერების შეცვლის მაგივრად,

შენ გაქცევას ირჩევ.

მაგრამ იქნებ, შევძლოთ და ყველაფერი საპირისპიროდ შემოვატრიალოთ?! გავიხსენოთ,  ვინ ვართ, საიდან მოვდივართ? მილიონობით ნიღბის მოზომვის ნაცვლად, ჩვენი სახე ვიპოვოთ. გამოსწორება ვცადოთ. გულგრილობა დავივიწყოთ და არა – მეგობრობა. სიყვარული და ურთიერთგაგება გავაღვიძოთ ჩვენში! ერთფეროვნება მრავალფეროვნებით შევცვალოთ. მეტი სითბო გავცეთ, სიკეთე ვაკეთოთ. ყურადღება არ დავიშუროთ ერთმანეთის მიმართ, გულწრფელი ყურადღება. ნუთუ ასეთი ძნელია?!

bdb7e8ab1a4360df583cf9e9b496356d

Advertisements

რეალური წარმოსახვა

როცა ვსწავლობ საკუთარ თავსა და აზროვნების წესს, მივდივარ დასკვნამდე, რომ წარმოსახვისა და ფანტაზიის უნარი ჩემთვის გაცილებით მეტს ნიშნავდა, ვიდრე აბსტრაქტული აზროვნების სხვა ნებისმიერი ნიჭი.
მიეცით თქვენს წარმოსახვას და ფანტაზიას შესაძლებლობა, შექმნას ისეთი სამყარო, სადაც ისურვებდით ცხოვრებას.

ალბერტ აინშტაინი

დილით თვალს ვახელ თუ არა, ყოველთვის ისეთი გრძნობა მაქვს, რომ სადღაც მეჩქარება. საწოლში დიდხანს ყოფნის სიყვარული ბავშვობიდან მოყოლებული უკვალოდ გაქრა, ამიტომ გაღვიძება და მალევე ადგომა/მომზადება ერთგვარი ცხოვრებისეული წესია ჩემთვის. რა თქმა უნდა, თუ შეიძლება, რომ ამას წესი ვუწოდოთ.

მზიანი დილა განსაკუთრებული ბედნიერებაა. შინაგან ენერგიას რაღაც სასწაულს მატებს და მაგ წამებში გგონია, რომ ყველაფრის გაკეთება შეგიძლია ქვეყნად. ამ ყველაფერთან ერთად ოჯახის წევრებისთვის ყავის გაკეთება და შემდეგ ერთად მირთმევა დღის იდეალური დასაწყისის ერთ-ერთი მთავარი პროცესია, რის გარეშეც მერე მთელი დღე დანაკლისის გრძნობა გაწუხებს.

პაპა აუცილებლად გვერდზე მიზის. რა დროსაც არ უნდა გავხედო, თვითონაც მიყურებს და მისი ერთხელ გაღიმებაც საკმარისია, რომ მთელი ქვეყანა ჩემი მეგონოს.  ასეთი ადამიანის დარიგებები და რჩევები სამყაროს განსაკუთრებულ მხარეს არსებული (ერთი ნახვით) პატარა, სხვისთვის შეუმჩნეველი ადგილია, სადაც მარტო მე და პაპას შეგვიძლია ყოფნა, იმიტომ, რომ სხვას ამ ყველაფრის დანახვა და აღქმა არ შეუძლია, ისე, როგორც ჩვენ.

ჩვენ. მხოლოდ ერთი ხმოვანი და სამი თანხმოვანია და აბსოლუტურად ყველანაირი ემოცია ეტევა. ალბათ, ზუსტად ესაა ცხოვრება, როცა ადამიანისთვის, სიტუაციისთვის შესაფერის სიტყვას იპოვი, მერე მაგ სიტყვას გონებაში მილიონჯერ იმეორებ და ნაპოვნის სისწორეში ყოველი წარმოთქმისას უფრო და უფრო რწმუნდები.

3bc6627a0c4184c1eb8797f26510ae89

სახლიდან სანამ მე გავალ, ჯერ პაპა მიდის სამსახურში. მისნაირ საქმიან ადამიანს ძნელად თუ იპოვით (ალბათ, ვერც). სულ აქეთ-იქით დარბის და სულ ნერვიულობს, რამე გასაკეთებელი არ გამორჩეს. ნერვიულობა, რა თქმა უნდა, გულის სიღრმეში. გარეგნულად ვერაფერ მსგავსს ვერ შეატყობთ.

დღეში რამდენჯერმე აუცილებლად მირეკავს და უბრალოდ, მკითხულობს, როგორ ვარ და რამე ხომ არ მჭირდება. დასკვნა, მგონი, სწორად გამოვიტანე – ჩემი ხმის გაგონება უნდა და მიზეზებად ათასნაირ რაღაცას იგონებს. რომ არ მოგატყუოთ, ეგ ძალიან მიხარია. საღამო რომ ახლოვდება, უკვე ჩვევაში მაქვს, რომ აუცილებლად მეც უნდა გავიგონო მისი ხმა, ჩემი ინიციატივით. ასეთ დროს ძალიან საქმიანი, მაგრამ უდიდეს ბედნიერებას რომ ატარებს, ისეთი ხმით მპასუხობს და ძალა ისე მემატება, რომ მართლა ყველაფრის გაკეთება შემიძლია ეგეთ წუთებში. სახლში დაბრუნება ერთი დიდი ბედნიერებაა. მაშინ განსაკუთრებით, თუ პაპა უკვე იქ გეგულება.

ამ ყველაფრის გაგრძელება უკვე წარმოსახვაა, მაგრამ ზედმეტად რეალური. ასეთ მომენტში ძირითადად მეღვიძება ხოლმე და იმ რეალობას ვუსწორებ თვალს, სადაც ვცხოვრობ. სადაც ჯემალ ილურიძე ფიზიკურად არაა ნანაკო უსტარაშვილის ცხოვრებაში. ნანაკოს არ შეუძლია, რეალურად მართლა უდიდესი ბედნიერება იგრძნოს მისი ღიმილით და ყურადღებით. ნანაკოს არ შეუძლია, სცენაზე გამოსვლისას დარბაზში პაპა დაინახოს, რომელიც გაცისკროვნებული თვალებით უყურებს და გული სიამაყით აქვს სავსე.

მე არაფერი არ შემიძლია დღეს, რადგან ჯემალ ილურიძე წლების წინ მოკლეს და ეს ბედნიერება დაუკითხავად გამომგლიჯეს ხელიდან.

მზე, რომელიც იშვიათად ანათებს

წერაზე “რთული” ძალიან ცოტა რამაა ამ ქვეყნად, მაშინ, როცა შენი ემოციების გულწრფელად გამოხატვა ყველაზე მეტად გინდა.

თსუ-ის პირველი კორპუსის ეზო მზიან დღეს ბევრნაირ ადამიანს უყრის ერთად თავს და იქაურობა განსხვავებულად გამოცოცხლებულია, შემთხვევით ისეთ ადამიანებსაც შეიძლება გადააწყდე, საუკუნეა თვალი რომ არ მოგიკრავს. ასეთ ამინდში ადამიანების ბედნიერ სახეებს იქ ყველაზე ხშირად დაინახავ, მათ ღიმილში ან უბრალოდ სხვა მხარეს გახედვაში უამრავი რამის წაკითხვა შეგიძლია.

განსაკუთრებულად მყუდრო ადგილას უნდა დაჯდე და ასე დააკვირდე ყველაფერს. ცას რომ ახედო ამ დროს, აუცილებლად ინატრებ კიდეც, ნეტა, სარკე იყოსო, მაშინ “ჩვენ ყველანი დავინახავდით ერთმანეთს და ვნახავდით, რომ არა ვართ ისე ცუდები, ჩვენ რომ გვგონია”. ამაზე ფიქრის დროს წამით შვებასაც კი იგრძნობ, მაგრამ მწარე რეალობა მალევე გაბრუნებს უკან, სხვა სამყაროში ყოფნის უფლებას დიდხანს არ გაძლევს. ეს დაახლოებით იმ სიტუაციას ჰგავს, კარგ სიზმარს რომ ხედავ, უცებ გეღვიძება და მერე შენი ფანტაზიით ცდილობ გაგრძელებას.

ad8e4710a36898c60297f04e85175986

წარსულზე ფიქრი გარკვეული პერიოდის შემდეგ თავს განებებს. შემდეგ ისევ მოდის და ასე დაურულებლად. ეს ის ჯაჭვია, რომელსაც ვერ გაწყვეტ. (“რაც იყო, იყო, ჩაიარა-მეთქი, ვიტყოდი, მაგრამ, თურმე, წარსულს ვერ გაექცევი, არ გიშვებს, კლანჭებით გებღაუჭება და როცა მოისურვებს, მაშინ მოგაქცევს თავის მარწუხებში.” ხალიდ ჰოსეინი/”ფრანით მორბენალი”) და მე თუ მკითხავთ, ბედნიერებას ბოლომდე ვერ იგრძნობ, თუ ცხოვრებაში მანამდე რაღაც არასასიამოვნოც არ ნახე.

tree_night_sky_sunset_119897_1920x1080

საღამო რომ ახლოვდება და მთელი დღის ემოციებს გადაავლებ გონებაში თვალს, ყურსასმენებს იკეთებ, მუსიკას შეძლებისდაგვარად ბევრი ფიქრის გარეშე არჩევ და გზას აგრძელებ, რომელიც რატომღაც იმაზე გრძელი გეჩვენება, ვიდრე ოდესმე.

ალბათ, ზოგჯერ ასეც საჭიროა.

გვიან საღამოს, როცა კარზე მოგიკაკუნებს

ჩემი თავი – როგორც სტუმარი,

დაღლილი და შეციებული,

ავანთებ სანთელს,

გაზქურაზე თბილ წყალს შემოვდგამ,

დავაპურებ, სუფთა საწოლში გამოვაძინებ

და ზღაპრებსაც მოვუყვები ბოლოსდაბოლოს

რომ დილით მშვიდი და განბანილი

ისევ საკუთარ ბილიკს დაადგეს.

თამაზ ბაძაღუა

“ტანზე კაბად ღამე ეცვა, მთვარის თეთრი გულისპირით…”

არსებობს ღამეები, რომლებიც მხოლოდ მაშინ შეიძლება არსებობდნენ, როცა ახალგაზრდა ხარ. ასეთ ღამეებს ყველაზე მეტად მეოცნებეები აფასებენ. მეოცნებე ჩვეულებრივი ადამიანი არ არის. ძირათადად მოფარებულ ადგილებში სახლობს. ხანდახან მეოცნებეს სევდა შეიპყრობს და თითქოს მის ირგვლივ ოცნების მთელი სამეფო ინგრევა, ნაკვალევის, ხმაურის გარეშე, უჩინარდება და მას თავადაც არ ახსოვს, რაზე ოცნებობდა. მაგრამ რაღაც უცნაური გრძნობა, ახალი სურვილი ეპარება გულში და ფანტაზიას უღვიძებს. ოთახში სიჩუმეა. ისევ ჩნდება ახალი ცხოვრება, ახალი სამყარო. მეოცნებე ათას რამეზე ოცნებობს … ამ ოცნებებში, ღამით უმიზნო ხეტიალში გადის მეოცნების ცხოვრება და თუ შემთხვევით რეალობას გაუსწორებს თვალს და ნამდვილ სიყვარულს იპოვის, მაშინ ბედნიერების ერთი წუთიც ოცნებად ექცევა, მაგრამ განა ეს ცოტაა, თუნდაც მთელი სიცოცხლისთვის? დოსტოევსკი „თეთრი ღამეები“

17760104_1276301615818118_2491484307598891930_n

პირველი სხივი ფანჯარას როგორც კი შეეხება, ახალი იმედებით გავსებს. როგორ ცუდადაც არ უნდა დამთავრდეს წინა საღამო, დილას მაინც სულ მოაქვს თავისებური გაზაფხული. დღე ტრადიციულად ყავით იწყება. ალბათ, ესეც მიჩვევაა. ადამიანები ხომ ნახევარ სიცოცხლეს მიჩვეულის გადაჩვევაში ანდა პირიქით, უფრო მეტად ჩაბღაუჭებაში ვატარებთ. ყავასთან ერთად წინა დღეზე გეფიქრება, მაგრამ თავს რაღაცნაირად აიძულებ, რომ დასახულ მიზანზე იფიქრო და ამის შესრულებაში ხელი არაფერმა შეგიშალოს. განწყობის გასაუმჯობესებლად სიმღერას რთავ, სარკის წინ თავს იწესრიგებ და ტუჩების თავისდაუნებური მოძრაობით ხვდები, რომ მუსიკამ აშკარად შეძლო თავისი საქმის გაკეთება. საათს უყურებ და გონებაში წუთებს ითვლი. უცებ ძველი ნაცნობი გახსენდება და იმდენად გიკვირს, რომ საკუთარ თავს ცოტა დაბნეულად კითხვებს უსვამ, მაგრამ პასუხები თითქმის არც ერთზე გაქვს. ამასაც “ივიწყებ” და ემზადები სახლიდან გასასვლელად.

ალბათ, ყველას ცხოვრებაში დგება დრო, როცა დასახულ მიზანთან ძალიან ახლოს მიდიხარ და ბოლო წამს ხელიდან უშვებ. შენდაუნებურად . პრინციპში, შეგნებულად გავაკეთეო, მაგას ხომ არავინ გეტყვის; ყველა “წუთისოფლის ბედკრულობას” მოიმიზეზებს და საკუთარ თავსაც აჯერებს მერე ყველაფერს. მაგ მიზეზების უკან დამალულ სიმართლეს კი მარხავს საგულდაგულოდ.

ხალხმრავალ ადგილას როგორც კი ხვდები, თუ დაღლამ არ გძლია, თავს მაღლა წევ და ცდილობ, ვინმეს ჩრდილის ქვეშ არ მოექცე. ადამიანების ემოციებზე დაკვირვება ჰობივით გაქვს – სავარაუდოდ, შენი პრობლემების ცოტა ხნით დასავიწყებლად . კარგად გამოგდის . ყურადღება შენ წინ მდგომ ჩაფიქრებულ ადამიანზე გადაგაქვს და გონებაში ათასნაირ სიტუაციას აწყობ. მერე გვერდზე თვალებბრიალა მომღიმარ გოგოს აკვირდები და უდიდეს კონტრასტს ხედავ ამ ორ ადამიანს შორის, თან გულის სიღრმეში იმასაც კი ფიქრობ, ეს უკანასკნელი რამხელა სევდას ინახავს გაბრწყინებული თვალების მიღმა.

რამხელა ისტორია აქვთ ადამიანებს, რამხელა… რომლებმაც ერთმანეთი მხოლოდ ერთხელ ნახეს. / ლუკა კუხიანიძე

ბევრ ხალხში საკუთარ უარყოფითს მარტივად მალავ. თითქოს სხვების პრობლემებს უფრო დიდ მნიშვნელობას ანიჭებ, რეალურად კი ამით შენ პირადს სხვების ჩრდილებად აქცევ, აი, ადამიანს მზე წინიდან რომ ურტყავს და ჩრდილი უკან ექცევა… ცხოვრების გაადვილებას ვცდილობთ, მაგრამ მთავარი გვავიწყდება, რომ ამით პრობლემას ვერ ვაგვარებთ. ადრე თუ გვიან ისევ გვახსენებს თავს, მერე ისევ გავრბივართ და ეს ჯაჭვი სულ გრძელდება, მანამ, სანამ თვითონ არ მოვისურვებთ ამის ერთხელ და სამუდამოდ მოგვარებას.

საღამო რომ მოდის და სახლს უახლოვდები, მაშინ ყველაზე მძაფრად გრძნობ, როგორი დაღლილი ხარ. ღამე რთული რამაა. ამ დროს იმ გზით გაქცევა გინდა, რომელსაც იმისკენ მიყავხარ, ვისაც ესმის…

ფანჯრიდან ქუჩას უყურებ და ხალხში ნაცნობ სახეს ეძებ.

ე-ცა-დე…

ჩვენ ხომ ყველას ჩვენი „სევდის ფერების ქვეყანა“ გვაქვს. ისე, „სიხარულის ფერების ქვეყანა“ არსებობს კი სადმე?

არ ვიცი.

/გ. ყანჩელი/

caec0d84b4615bf8d6ecb23798f3b86f

ძილის წინ რაზეც ვფიქრობთ, ზუსტად ეგ მგონია ყველაზე მთავარი რამ ცხოვრებაში. მაგ დროს ადამიანები ისეთები ვართ, როგორებიც რეალურად, ზედმეტი შელამაზების და ტყუილის გარეშე.

აი, წარმოიდგინე, საკუთარ თავთან რამდენჯერ გისაუბრია მარტო ყოფნისას, ალბათ, გიჩხუბია კიდეც, რაღაცის არასწორად გაკეთების, ანდა უბრალოდ იმედგაცრუების შემდეგ. ეგ ის მომენტია, მარტო შენს თავს რომ უყვები იმას, რასაც სხვების თანდასწრებით ვერ ამბობ. განა იმიტომ, რომ გრცხვენია. არა, ეგ ყველაზე არასწორი მიზეზი იქნებოდა. იმიტომ, რომ ზუსტად იცი, სხვებთან ზუსტი სიტყვებით ვერ გადმოსცემ მაგ ემოციებს. გალაკტიონს რომ დავესესხოთ: “მხოლოდ ღამემ, უძილობის დროს სარკმელში მოკამკამემ, იცის ჩემი საიდუმლო, ყველა იცის თეთრმა ღამემ..” – დაახლოებით ასე გამოიყურება ეს სიტუაცია.

მზიურის პარკში სანამ ჩაუხვევ, ერთი დიდი ხეა. რატომღაც, იქ ყოფნისას სულ იქცევს ჩემს ყურადღებას. გაზაფხულის მოსვლასაც, მგონია, განსაკუთრებულად იგრძნობს. ეგ ხე ადამიანი რომ იყოს, წარმოდგენაც კი ძნელია, რამდენი საიდუმლო ექნებოდა გულში, რამდენი ისტორიის მომსწრეა. ჩვენ ხომ ყველას გვაქვს ცხოვრებაში ადგილი, სადაც იმ ცხოვრებით ვცხოვრობთ, რაც ჩვენი საკუთრებაა მხოლოდ. თუ ვინმე მოინდომებს ხოლმე მაგ სივრცეში შემოსვლას, ან მწარე უარით ვისტუმრებთ, ან იმედიანი თვალებით შევცქერით და გვგონია, რომ რაღაცას უკეთესობისკენ შეცვლის. იმედგაცრუების შემდეგ კი უფრო მეტად ვკეტავთ მაგ “კარს” და დიდი დრო გვჭირდება მერე ახალი ამბის დასაწყებად.

ბედნიერების განმარტებაც ყველას ჩვენებური გვაქვს.  ადამიანების თვალებში გაბრწყინებულ, მოციმციმე ვარსკვლავებს რომ ხედავ, ყურებამდე გაღიმებულ სახეს რომ უყურებ, სიხარულისგან ერთ ადგილას რომ ვერ ჩერდება, სიტყვებს რომ ეძებს ამ ემოციების გამოსახატად, როგორ შეიძლება, ამ ყველაფერმა შენზეც არ იმოქმედოს. ალბათ, სწორედ ესაა ცხოვრების ის მთავარი წერტილი. 💫

თუ გინახავთ თქვენი თავი, როგორ უყურებთ მას, ვინც გიყვართ?
თუ გინახავთ შორიდან?
მე მინახავს.
ერთი კადრია, ორი წამი გრძელდება სულ: ვუყურებ, ვიცინი. 
ალბათ, ათასჯერ ვნახე ის კადრი, ვახვევდი და ვახვევდი, ვუყურებდი და ვუყურებდი უსასრულოდ.
და მიკვირდა. ასე არასდროს გამკვირვებია ჩემი თავი, არასოდეს მინახავს ასეთი, არ ვიცოდი, ასეთიც თუ იყო.
ყოველთვის, როცა მგონია, რომ ჩემგან აღარაფერი დარჩა და აღარაფერი შემიძლია, ის კადრი მახსენდება.
ყოველთვის, როცა მგონია, რომ არაფერია ამქვეყნად მშვენიერი, ის კადრი მახსენდება.
და ვფიქრობ, რომ ყველაფერი ღირდა და ყველაფერი ღირს, თუ შეიძლება, ვინმეს ასე უყურო. თუ შეიძლება, სულ რაღაც ორ წამში ჩატენილი ასეთი სიყვარული გამოგივიდეს.
არ აქვს მნიშვნელობა, როგორ მთავრდება, როგორ იკარგება. მთავარი ის არის, რაც იქ ხდება, როცა უყურებ.  
/ლია ლიქოკელი/

 

ეცადე. 💙

თუ არ გამოგივა, არა უშავს.  ყველაფერს ეჩვევა ადამიანი, ხომ იცი.

ყოველ შემთხვევაში, ასე ამბობენ…


ისე, სევდა მაინც რა ფერის შეიძლება იყოს?


 

საუკუნის ისტორია

“დღეს იხსნება ქართული უნივერსიტეტი!” – ეს სიტყვები გაზეთ “სახალხო საქმის” პირველ გვერდზე 1918 წლის 26 იანვარს დაიბეჭდა.

27625323_412192772568550_7362017152443127488_o

უნივერსიტეტის დაარსების იდეა ჯერ კიდევ მე-19 საუკუნის დასაწყისში დაიბადა. ამავე საუკუნის სამოციან წლებში სამოღვაწეო ასპარეზზე ახალი თაობა გამოვიდა ილია ჭავჭავაძის მეთაურობით და სწორედ ამ დროიდან დაიწყო ბრძოლა უნივერსიტეტის შექმნისთვის. მე-20 საუკუნის დასაწყისიდან კი ამ ყველაფრის ორგანიზატორი პეტერბუგის უნივერსიტეტის აღზრდილი – ივანე ჯავახიშვილი გახდა.

უამრავი პრობლემის მიუხედავად, კავკასიაში პირველი ეროვნული უნივერსიტეტი 1918 წლის 26 იანვარს, ახალი სტილით – 8 თებერვალს, გაიხსნა! პირველ რექტორად თავად ივანეს დანიშვნა უნდოდათ, მაგრამ მისი სასტიკი უარის შემდეგ პროფესორთა საბჭომ პეტრე მელიქიშვილი აირჩია. დამაარსებლის, ივანე ჯავახიშვილის, სახელი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტს 1989 წელს მიენიჭა. თანადამფუძნებლები იყვნენ: ექვთიმე თაყაიშვილი, გიორგი ახვლედიანი, შალვა ნუცუბიძე, დიმიტრი უზნაძე, აკაკი შანიძე, კორნელი კეკელიძე და სხვ.

მას შემდეგ 100 წელი გავიდა. პრობლემებით, უსამართლობით, მაგრამ ამავე დროს უდიდესი სიამაყით და სიყვარულით სავსე 100 წელი!

თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტთან დაკავშირებული ჩემი ისტორია კი სულ რაღაც 2 წლის წინ დაიწყო, 2016 წელს, მაშინ, როცა ჯერ კიდევ აბსოლუტურად ყველაფერს  შორიდან ვარდისფერი სათვალით ვუყურებდი და ვერ ვიაზრებდი ბოლომდე, ეს თეთრი კედლები რეალურად რამხელა ისტორიას ატარებდა.

როცა ჩემს უნივერსიტეტზე ვსაუბრობ, განსაკუთრებით დღეს (!), ვერასდროს ვამახვილებ ყურადღებას უფრო მეტად უარყოფით ფაქტორებზე და ამის გამო, საზოგადოების გარკვეული ნაწილისგან უკმაყოფილება და აგრესიაც კი მიგრძვნია. ვფიქრობ, მუდმივად ცუდზე, მუდმივად პრობლემებზე ლაპარაკი ამ პრობლემებს ვერ მოაგვარებს, თუ მაგ ყველაფერთან ერთად გარკვეული დოზით დადებითიც არ ვთქვით . . .

იმ წლებიდან მოყოლებული, ყველამ იცოდა, რომ ეს ადგილი გახდებოდა ცოდნის პირველი ტაძარი, უმაღლესი განათლების კერა ამიერკავკასიაში. სხვადასხვა ნივთების გარდა საძირკველში დიდი ქვა ჩაატანეს, სადაც ეწერა: “საქართველოს რუსეთის მფარველობის ქვეშე მყოფობის დროს რუსეთის ხელმწიფის, ნიკოლოზ II-ის მეფობისას 1900 წლის 14 ოქტომბერს თავადაზნაურთა საზოგადოებისგან ჩაყრილ იქმნა საძირკველი ამა შენობისა ქართველთა მოსწავლეთათვის.”

 

ძნელია, ამხელა წარსულის მქონე უნივერსიტეტში სწავლობდე და იმ ბედნიერებას არ გრძნობდე, რასაც ყოველ წამიერად ვგრძნობ იქ ყოფნისას განსაკუთრებით. ჩემი ამბავი ჯერ მხოლოდ 2 წელს მოიცავს და ვფიქრობ, მთავარი ახლა იწყება. რამდენიმე წლის შემდეგ მინდა, რომ უფრო დიდი სიამაყით ვილაპარაკო უნივერსიტეტზე, უფრო ბევრი (და რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, მეტი დადებითი) მქონდეს სათქმელი და მხოლოდ წარსულის უდიდეს საგანძურს არ ვებღაუჭებოდე. მინდა, ის მთავარი პრობლემები, რაც ამჟამად არის, შეძლებისდაგვარად მაინც მოგვარდეს და როცა ისევ უდიდესი ემოციით დავიწყებ ამ თემაზე ლაპარაკს, აღარავინ მითხრას, რომ ქებას არსებულ დაბრკოლებებზე ყურადღების გამახვილება ჯობია.

ჭიშკართან მდგარი თვალებგაბრწყინებული შევხედავ მუდამ ამაყად მდგარ თეთრ შენობას, რომელიც მხოლოდ “შენობა” არაა და ვერც ვერასდროს იქნება! 

ყოველთვის ბედნიერი ვივლი იმ ეზოში, რომელსაც განსაკუთრებულად უხდება მზე . . . და ყოველთვის სიამაყით გამოვაღებ იმ დიდ, მძიმე კარს, რომელიც ხშირად მეც თან გამომიყოლებს ხოლმე. :დ 


27748149_10155132560707233_2646928205732171312_o

გზა, რომელიც შენამდე მოდის

ტრადიციულად, ბანალური ტექსტით რომ დავიწყო ახლა პირველი პოსტის წერა, გამოვა ასე:

მე ვარ ნანაკო უსტარაშვილი, 19 წლის. დავამთავრე სკოლა “ალბიონი”, ამჟამად კი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტის, კერძოდ ქართული ფილოლოგიის, მეორე კურსის სტუდენტი ვარ.

ზედმეტად ემოციური ვიყავი ნებისმიერი საკითხის მიმართ ყოველთვის და ეს თვისება, ალბათ, ასე მარტივად ვერ ტოვებს ადამიანს; განვლილი 19 წელი სულ მეგონა, რომ ჩემ გარშემო ადამიანებიც ასეთები უნდა ყოფილიყვნენ აუცილებლად, მაგრამ, უნდა გამოგიტყდეთ, პირველი “სერიოზული” იმედგაცრუება სწორედ ეს იყო.

სტუდენტის ცხოვრება მაინც სხვანაირია. შენდაუნებურად, ბევრ რაღაცას სხვა თვალით უნდა შეხედო, თუ გინდა, რომ ამ სიახლეებმა უფრო მძაფრ ემოციურობაში არ გადაგაგდოს. მერე ეგ “სხვა თვალი” გიადვილებს იმ მრავალფეროვან ადამიანებთან ურთიერთობას, რაც სტუდენტურ ცხოვრებას აუცილებლად ახლავს თან. ადამიანური ურთიერთობები არის ის, რის გარეშეც ვერც ერთი წუთი ვერ წარმომიდგენია. ეგ მგონია ამქვეყნად ყველაზე საინტერესო რამ. ნებისმიერი ურთიერთობა რაღაც კონკრეტულს გვმატებს, ხოლო მაგ ყველაფერს ერთი ძირითადი აერთიანებს – აი, გამოცდილებას რასაც ვუწოდებთ. ყველაფერი ხომ ინდივიდუალურია  ცხოვრებაში, მაგრამ სიტყვა “გამოცდილიება” მიმაჩნია, რომ ყველასთვის თუ არა, უმეტესობისთვის მაინც დაახლოებით ერთი და იგივე აზრს ატარებს.


და ბოლოს,

როგორც ოთარ ჭილაძე იტყოდა:

მეც კვლავ მივდივარ, კვლავ მადგას თავზე
ვერაგი ღმერთი მძაფრი განცდების.
და ვივლი, ვივლი… სულ ვივლი ასე,
სანამ საკუთარ თავსაც გავცდები.

5265272acb8cfe489b1630838197cb51