… და მაინც – იმედი, რომელიც არასდროს კვდება

ერთმა უკარგესმა გოგომ მითხრა ახლა: “ტკივილი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია, მაგრამ თავად ცხოვრება ტკივილი არ არის”-ო. როცა საკუთარ თავში ოდნავ მაინც ეჭვი შემეპარება ხოლმე, ყოველთვის გამახსენდება ეს სიტყვები.

მგონია, რომ ჩემ გარშემო ყველა და ყველაფერი იცვლება წამიერად და მერე ისევ ჩვეულ რიტმს უბრუნდება. მე კი ვერ ვიმახსოვრებ მათ “წამიერად შეცვლილ სახეებს”. მგონია, სწორედ ეგ სახეებია ნამდვილი.

სიახლეების შიში მაქვს ამ ბოლო დროს. არადა ყოველთვის მეგონა, რომ ყველაფერ ახალს ადვილად ვეჩვეოდი. მეშინია, რომ რაღაც ისე ვერ გამომივა და მერე მთელი ცხოვრება მაგ ერთ შეცდომაზე უნდა ვიფიქრო.

 

.. მაგრამ. იმედი რომ არ არსებობდეს, ადამიანიც ვერ იარსებებდა. ხომ ასეა?!

იმედი – ბედნიერებაა. ერთი ჩვეულებრივი დღის წარმოდგენა რომ სცადოს ადამიანმა მაგის გარეშე, არ ვიცი, მგონი, წარმოდგენაც კი გაუჭირდება.

იმედი ღიმილიცაა, შეიძლება, ხშირად გულის სიღრმეში, ისე, რომ გარეგნულად ვერ შეგატყობს ვერავინ, მაგრამ მთავარია, მაინც არის.

502d2e977ef2ce00962f08f939a48321

ყველას გვაქვს ჩვენი სამყარო. ისეთი, სადაც ვერავის ვუშვებთ ბოლომდე.

ისეთი სამყარო, სადაც ვერავინ ვერაფერს გვიშლის.

იმ სამყაროში ხომ ზუსტად ისეთები ვართ, როგორებიც სინამდვილეში – ზედმეტი ემოციებისა და სიყალბის გარეშე. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s