პირველი. ანუ, როგორც იწყება ხოლმე ყველაფერი.

9 სექტემბერი. ჰო, ერთი შეხედვით, არაფერი განსაკუთრებული.

მე ნანაკო ვარ. აწ უკვე თსუს ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტის სტუდენტი. 25 აგვისტოს მერე, შეიძლება, ითქვას, ძირფესვიანად შეიცვალა ჩემი ცხოვრება. მეც შევიცვალე, ახლა ყოველ წამს, ვცდილობ, უფრო მეტად გავუფრთხილდე, საინტერესო მომენტები ისე დავიმახსოვრო, რომ ვერასდროს ვერავინ შეძლოს მისი “წართმევა”. ყოველწამიერად ვგრძნობ უდიდეს ბედნიერებას, თსუ მართლა ბედნიერებაა.

უცნაური ხარო, ბევრს გაუფიქრია ჩემზე, ვიცი, ოღონდ არასდროს არავინ აკონკრეტებს, დადებითად ამბობს ამ ყველაფერს, თუ პირიქით. მაგასაც შევეჩვიე. სხვანაირი რომ ვარ, მეც ვატყობ. უბრალოდ, ადამიანებს ის არ ესმით, რატომ ვარ ყოველთვის ასეთი, რატომ ცვდილობ, ყოველთვის ჯერ დადებითი დავინახო ადამიანში და შემდეგ სხვა დანარჩენი. რატომ გამოვხატავ პოზიტივს. რატომ მსიამოვნებს, როცა მილიონჯერ შემიძლია ვთქვა მილიონი თბილი სიტყვა და არ მომბეზრდეს. ყოველწამიერად მიჩნდება ხოლმე იმედი, რომ დედამიწაზე ასეთი ხალხი კიდევ არსებობს, ვისაც არ ‘ეზარება’ სიყვარულის გამოხატვა. ეზარება კი არა – ამის გარეშე ცხოვრება ვერ წარმოუდგენია.

მოკლედ, ასე. იქიდან გამომდინარე, რომ თითქმის 1 თვე დამჭირდა ფიქრისთვის, დამეწყო თუ არა ისევ წერა, მაინც .. პირველი ნაბიჯი გადადგმულია. ❤

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s